Hallo lieve mensen, als ik dit tik heb ik net weer wat teksten zitten checken voor Mariska. Want gelukkig kan ik op de achtergrond nog wel iets voor haar betekenen, nu ze alweer een hele tijd solo aan het bloggen is. En dat doet ze heel goed! Iedere keer dat ze weer met een leuk diy receptje komt denk ik: “Ja! Wat leuk! En zo makkelijk! Ga ik ook doen!” Het komt er alleen veel te weinig van. En dat brengt me gelijk op het hoe en waarom van dit stukje.

Hoe het allemaal begon

Toen we vorig jaar met het blog begonnen had ik net een turbulente periode achter de rug en was ik wanhopig op zoek naar ritme in de chaos. Een gecrasht huwelijk, een nieuw huis dat nog helemaal niet om me heen paste, geen werk, totale social awkwardness, geen zin meer om te golfen, geen puf om iets anders te zoeken waar ik dan wel puf van zou krijgen, kortom: complete lamlendigheid.  Het idee van Maris om haar voorlopig te helpen met een blog bracht dan ook enorme verlichting in al deze ongezelligheid, ook al zit diy niet echt (of eigenlijk, echt niet) in mijn systeem. Het was sowieso leuk om met iets nieuws bezig te zijn, samen dingen te doen en ideeën uit te wisselen.

Leuke nieuwe dingen op mijn pad

Inmiddels was ik wel als vrijwilliger aan het werk bij een poppodium. En gaandeweg het jaar kreeg ik er steeds meer betaalde uren bij, met een aantal hele leuke verantwoordelijkheden. Zul je net zien, als je focus begint te krijgen en gaat doen waar je hart ligt, komen er allerlei andere kansen op je pad. Ineens geen moedeloze, eindeloze leemtes in m’n agenda maar dagen die letterlijk gevuld waren met muziek. Ook qua hobby: ik mocht af en toe weer in een bandje zingen. Daarnaast slaagde een of andere onverlaat er toch in mij de golfcompetitie in te lokken, zodat er gespeeld en getraind moest worden. Bleken die stokken achter de deur, vermomd als golfclubs, toch te werken: ik werd weer blij van ballen slaan!

Terugkijkend

En zo keek ik begin 2017 met veel dankbaarheid terug op 2016. Dingen losgelaten en andere dingen ervoor teruggekregen. Knoopje doorgehakt: tekstschrijven for a living is het niet voor mij. Te veel gedoe, te veel in m’n eentje, te onzeker bestaan. En met het hervonden ritme had ik te weinig tijd over voor Hoemaakjedat.com. Ik hobbelde, diy-wise, vanaf het begin al een beetje achter Mariska en de feiten aan, en dat werd eigenlijk alleen maar erger. Terwijl je voor een succesvolle samenwerking allebei dag & nacht met het blog bezig zou moeten zijn.

Vandaar dat Mariska al een tijdje, maar binnenkort ook officieel, het blog solo doet. Ik help haar waar ze wil met redigeren (of meedenken of whatever nodig is), dus ik zal niet helemaal oplossen ins blaue Hinein. Ik voeg me dus bij jullie, lieve Hoemaakjedat-lezers, en laat me door Maris inspireren! En als er nog een super diy receptje komt tegen wallen onder je ogen, dan hou ik me aanbevolen dat te testen en een verslagje te schrijven. Want in de late uurtjes werken gaat bij deze midlifer duidelijk niet in de kouwe kleren zitten 😉

Heel veel liefs,

Miranda